UNIÓN


       


            DÚAS ALMAS QUE SE CRUZAN NO CAMIÑO


No estrinque dun nó mariñeiro

amarrei os meus soños

máis a forza do mar contra as rochas

espertoume de súpeto.


Só atinei a albiscar un veleiro

preso xa de feroz marusía

en incerta singradura perdido.


Acharei no quedo ollar

dos teus faros certeiros

o Norte na brúxula

endereitando o rumbo.


Rexo carballo serás testemuña:

dúas almas na noite

esquecidas, mudas, núas...


De súpeto donas,

libres e amantes.

Xa sen medo

berrando ó ár o sentimento

partícipes do mesmo Universo.

Ámbalas dúas fillas 

do mar, do vento, da area

fundidas na paisaxe...

¿Serán dúas sereas?

Comentarios

Publicar un comentario

Publicacións populares deste blog

XESTAS

Imaxe
         Con moito agarimo llo adico a Silvia Womami. Se aprendera esperanto, nesa lingua o escribiría para que chegara a todo o mundo e extendera o espírito cosmopolita de Silvia, unha CANTANTE con maiúsculas que o mesmo interpreta a "Milonga de aquí" de Sés que adopta "La Llorona" mexicana como se fora nosa. Pola liberdade, pola música, a creatividade, as letras e a maxia. Hoxe e sempre... XESTAS Faise na túa rouca voz aloumiño o eco da fala da NAI TERRA, ca fondura dunha raíz alimentando o espírito. Pode o meniño no acubillo do colo adormecer os medos. Pode a herdanza materna transmitir en máxico escorzo, como hábil contorsionista, o poder de esquivar o destino, dono absoluto do tempo cruel e inexorable. Sempre haberá unha aldea remota que nos acolla. O ouvear ferido dunha loba nai chamando polos seus fillos. Unha cova, un refuxio. Unha fogueira, pedras e elementos primarios. O Sol. A Lúa. A nosa pertenza a un Universo de Natureza Infinita. Sempre XESTAS, com...
Ler máis

Outro outono

Imaxe
               E o rumor do río, ó seu paso, petando na porta do meu silencio para lembrarme que eu, insignificante pinga no seu caudal, acabarei arrastrada e asolagada no mar da inmensidade onde xa vives para sempre tí, amiga, compañeira. E un novo outono cimentando as bases dun inverno longo, onde a soidade acompaña as reflexións de noites escuras, frías e húmidas, e as letras volven, sempre, coma un río, destacando a súa presenza no medio da nada.
Ler máis

ENGANOUME A LÚA

Imaxe
  ENGANOUME A LÚA Enganoume a Lúa facéndome crer no asolagamento dese mar de luz azul que era raeira de Sol e na cegueira motivada nos meus ollos na noite da ignorancia, no máis escuro descoñecemento brilou como nunca a indómita beleza da plenitude. Enganoume a Lúa facéndome crer que era leal compañeira  cando só a soidade me abrazaba e a silente insignificancia da pequenez da miña existencia insistía teimuda que esa aloucada reflexión de perdida nanopartícula nun inabarcábel macrocosmos ben podería ser a plenitude. A conciencia total de pertenza a un conxunto superior a un Universo de creación. Enganoume a Lúa facéndome crer que o soño non había rematar máis... Chegou o Sol acendeuse a luz e rematou a función. A estúpida razón acaparando aplausos tratando sempre de dar explicacións o brilo dunha raiola perdida reflectida no ego do home. Nese intre xurdeu a insatisfacción a desconformidade coa propia esencia. Podería ser que só a heroicidade da incerteza da morte nos devolva a...
Ler máis