RECUNCHOS DE PORTO DO SON

                                                            Reitero hoxe e sempre o agradecemento a Teresa Chouza pola cesión desinteresada das súas magníficas fotografías e, por suposto, a esa modelo de natural gracia que sae na imaxe e que consinte na publicación da mesma.                              Hoxe peta o vento na fiestra e recórdanos que estamos no inverno, máis a borrasca non ha durar sempre. Volverá o sol e regalaramos novos solpores...                      Síntoo moito, Principiño          hoxe preciso reclamar          o meu anaquiño de colo,         a ne...

        Un millón de grazas a Teresa Chouza (Marsonensa en Instagram) por cederme esta fotografía. Levaba días coas verbas entupidas na gorxa. Non eran quen de querer manifestarse. Nunca seremos mestres nas despedidas dos seres queridos. Hoxe fai unha semana que marchou a nosa amiga e a ela, sen permiso, lle adicamos as letras que seguen. Non sei por que non son as máis fermosas, hoxe fuxen xoguetonas e ceden o protagonismo á mestra, a unha mestra que poñía por diante ós seus alumnos e os seus valores e que fuxía da portada. Grazas, porque sei que lle gustarían e non as ía criticar. Había valorar a intención coa que foron escritas. IN MEMORIAM, TERESA LÓPEZ PEREIRA, falecida en Santiago de Compostela o día 13 de febreiro do ano 2.024     Non fuxiron os meus medos coa túa partida, máis a dor infundiu no meu ánimo os azos necesarios para decirte ADEUS, ata sempre. Só coñecemos a finitude desta vida. Unha enerxía marabillosa do alén, alentounos coa certe...

      ¡Vaia regalo de Nadal nos mandan a través do Mar! Ese Océano inmenso bota fóra uns diminutos grans que oxalá nos fixeran reflexionar para facernos conscientes do indeleble vínculo que por sempre nos unirá ca Terra, ca Natureza e coa Vida.      Boliñas de Nadal (non da árbore)  e sen carácter ornamental. Cuspe o mar no tempo de Nadal. Doentes as vísceras rematan por devolver restos imposibles de dixerir. Frío propio do inverno conxela as bágoas mariñas confundidas agora con folerpas. Esta neve non serve para facer bonecos nin bólas que poidas arrebolar. Só fire conciencias e lémbranos a conexión  coa Terra Nai e con ese Mar paternal productivo e con recursos sempre. Natureza, Vida apréndenos a escoitar para facer do respecto símbolo e bandeira, causa pola que loitar. ,

         Con moito agarimo llo adico a Silvia Womami. Se aprendera esperanto, nesa lingua o escribiría para que chegara a todo o mundo e extendera o espírito cosmopolita de Silvia, unha CANTANTE con maiúsculas que o mesmo interpreta a "Milonga de aquí" de Sés que adopta "La Llorona" mexicana como se fora nosa. Pola liberdade, pola música, a creatividade, as letras e a maxia. Hoxe e sempre... XESTAS Faise na túa rouca voz aloumiño o eco da fala da NAI TERRA, ca fondura dunha raíz alimentando o espírito. Pode o meniño no acubillo do colo adormecer os medos. Pode a herdanza materna transmitir en máxico escorzo, como hábil contorsionista, o poder de esquivar o destino, dono absoluto do tempo cruel e inexorable. Sempre haberá unha aldea remota que nos acolla. O ouvear ferido dunha loba nai chamando polos seus fillos. Unha cova, un refuxio. Unha fogueira, pedras e elementos primarios. O Sol. A Lúa. A nosa pertenza a un Universo de Natureza Infinita. Sempre XESTAS, com...

                      DÚAS ALMAS QUE SE CRUZAN NO CAMIÑO No estrinque dun nó mariñeiro amarrei os meus soños máis a forza do mar contra as rochas espertoume de súpeto. Só atinei a albiscar un veleiro preso xa de feroz marusía en incerta singradura perdido. Acharei no quedo ollar dos teus faros certeiros o Norte na brúxula endereitando o rumbo. Rexo carballo serás testemuña: dúas almas na noite esquecidas, mudas, núas... De súpeto donas, libres e amantes. Xa sen medo berrando ó ár o sentimento partícipes do mesmo Universo. Ámbalas dúas fillas  do mar, do vento, da area fundidas na paisaxe... ¿Serán dúas sereas?

                               Adicado á doutora Begoña P. de Pontevedra, bautizada como "filla adoptiva de Caveiro" por facer visitas frecuentes ó noso pobo durante máis de trinta anos, con moito agarimo...                 De novo Monte Louro               ¿Pode Monte Louro ser un faro?                              Neste lado da Ría de Muros Noia                            ese pétreo referente no noso horizonte               significa seguridade, comodidade                    e calidade do lar,               do fog...

  PAZ         Por un Nadal humilde, sinxelo e CREATIVO. A esa persoa máxica capaz de crear nun intre unha recua  de ANXOS que ben poderían formar un exército de PAZ.                    Por ese ANXO convertido en regalo nesta sociedade individualista na que prima a soedade.                    Por ser quen de compartilo conmigo e eu, así mesmo, sentirme coa débeda de compartilo con tod@s vós.                    Por ser feito (o ANXO) con moito agarimo e de xeito manual.                    Por poder voltar á infancia hoxe e sempre (tendo en conta que a persoa que fixo o ANXO ten máis de oitenta e cinco anos).                    Por ser capaces de facer coas nosas mans unha cadea que no...